NOVOSTI

Okružni sud u Banjaluci, dana 18.12.2017. godine, po sudiji pojedincu Bojović Dušku, uz učešće Zubović Ljiljane kao zapisničara donio je presudu broj: 11 0 U 018521 16 U, u upravnom sporu po tužbi Grada Banjaluke, zastupanog pa Pravobranilaštvu Republike Srpske Banjaluka, Ulica Vuka Karadića broj 4 (u daljem tekstu: tužilac), protiv rješenja broj 21.05/476-162/15 od 22.02.2016. godine Republičke uprave za geodetske i imovinskopravne poslove Republike Srpske, Banjaluka (u daljem tekstu: tužena), u predmetu pretvaranja prava raspologanja, upravljanja i korišćenja dosadašnjeg nosioca tog prava na zemljištu u društvenoj odnosno državnoj državnoj sredini u pravo svojine, kojom je odlučeno da se tužba odbija kao neosnovana.

Obrazloženje odluke: „Osporenim aktom se odbija žalba Pravobranilaštva Republike Srpske - Sjedište zamjenika Banjaluka, kao zakonskog zastupnika Grada Banjaluke u imovinsko pravnim sporovima, u smislu odredbe člana 1. stav 1. Zakona o Pravobranilaštvu Republike Srpske („Službeni glasnik Republike Srpske“ broj 16/05, 77/06, 119/08 i 78/11), izjavljena na rješenje Područne jedinice tužene u Banjaluci (u daljem tekstu: Područna jedinica Banjaluka) broj 21.11/476-61/15 od 16.06.2015. godine (u uvodu osporenog akta pogrešno navedeno da je to prvostepeno rješenje od „16.06.2014. godine“, iako je doneseno 16.06.2015. godine), kojim rješenjem je, shodno odredbi člana 326. stav 1. u vezi sa članom 324. Zakona o stvarnim pravima, pravo raspolaganja, upravljanja i korišćenja dosadašnjeg nosioca tog prava pretvoreno u pravo svojine na zemljištu u društvenoj odnosno državnoj svojini, i to, tačkom 1. dispozitiva pretvoreno pravo raspolaganja na parcelama broj 115/7 (n.p. k.č. broj 4/2) u površini od 84 m2, broj 115/18 (n.p. k.č. broj 4/4) u površini od 30 m2, broj 115/28 (n.p. k.č. broj 4/7) u površini od 4 m2, broj 371/12 (n.p. k.č. broj 5/7) u površini od 274 m2, broj 371/7 (n.p. k.č. broj 5/8) u površini od 61 m2, broj 371/9 (n.p. k.č. broj 5/10) u površini od 44 m2, sve upisane u zk. uložak broj 349 k.o. Budžak, kao opštenarodna imovina sa 1/1 dijela a pravo raspolaganja na nekretninama u A listu u korist Srednje Poljoprivredne škole sa 1/1 dijela, što se po novom premjeru odnosi na k.č. broj 4/2 u površini od 74 m2, k.č. broj 4/4 u površini od 30 m2, k.č. broj 4/7 u površini od 4 m2, k.č. broj 5/7 u površini od 27 m2, k.č. broj 5/8 u površini od 61 m2, k.č. broj 5/10 u površini od 44 m2, sve upisane u p.l. broj 10 k.o. Budžak kao posjed AIPK Bosanska Krajina OOUR Poljoprivredni tehnološki školski centar sa 1/1 dijela, a tačkom 2. dispozitiva pretvara pravo upravljanja dosadašnjeg nosioca tog prava u pravo svojine na zemljištu u društvenoj odnosno državnoj svojini, označenom kao parcele broj 60/1 (n.p. k.č. broj dio 567/1) u površini od 44305 m2, broj 50 (n.p. dio k.č. broj 567/1) u površini od 20833 m2, broj 94 (n.p. k.č. broj 567/2) u površini od 55000 m2, broj 43 n.p. dio k.č. broj 570) u površini od 2740 m2, broj 63 (n.p. dio k.č. broj 570) u površini od 5034 m2, broj 67 (n.p. dio k.č. broj 702) u površini od 550 m2, broj 68 (n.p. dio k.č. broj 702) u površini od 4880 m2, broj 76/1 (n.p. dio k.č. broj 703/1) u površini od 20850 m2, broj 65 (n.p. dio k.č. broj 703/1) u površini od 6850 m2, broj 66 (n.p. dio k.č. broj 703/1) u površini od 490 m2, broj 83/4 (n.p. k.č. broj 714) u površini od 20646 m2, broj 83/3 (n.p. dio k.č. broj 715/1 i dio k.č. broj 715/2) u površini od 18000, broj 72/6 (n.p. dio k.č. broj 715/1 i dio k.č. broj 715/2) u površini od 9540 m2, broj 85/1 (n.p. dio k.č. broj 715/1 i dio k.č. broj 715/2) u površini od 6150 m2, sve upisane u zk. uložak broj 176 k.o. Drakulići opštenarodna imovina sa 1/1 dijela i pravo upravljanja Srednje poljoprivredne škole u Banjaluci sa 1/1 dijela, što se po novom premjeru odnosi na k.č. broj 567/1 u naravi kuća i zgrada u površini od 42 m2, voćnjak prve klase u površini od 55992 m2 i voćnjak druge klase u površini od 7785 m2, k.č. broj 567/2 u površini od 48732 m2 i voćnjak druge klase u površini od 7587 m2, k.č. broj 570 u površini od 7774 m2, k.č. broj 702 u površini od 6434 m2, k.č. broj 703/1 u površini od 23402 m2, k.č. broj 714 u naravi kuća i zgrada u površini od 272 m2, dvorište u površini od 500 m2 i voćnjak druge klase u površini od 30609 m2, k.č. broj 715/1 u površini od 37266 m2, k.č. broj 715/2 u površini od 127 m2, sve upisane u p.l. broj 77 k.o. Drakulići kao posjed Poljoprivredno - tehnološkog školskog centra sa 1/1 dijela. Tačkom 3. dispozitiva se pretvara pravo korišćenja dosadašnjeg nosioca tog prava u pravo svojine na zemljištu u društvenoj odnosno državnoj svojini, označenoj kao parcele broj 2435/1 (n.p. dio k.č. broj 335/3) kuća sa dvorištem, gradilište u naravi dvorište u površini od 736 m2, broj 2432/8 (n.p. dio k.č. broj 335/3) u površini od 16351 m2, broj 2433/16 (n.p. dio k.č. broj 335/3) u površini od 560 m2, broj 2433/17 (n.p. dio k.č. broj 335/3) u površini od 80 m2, broj 2432/6 (n.p. k.č. broj 336) u površini od 7.206 m2, broj 2432/2 (n.p. dio k.č. broj 337/1) u površini od 6851 m2, broj 2432/14 (n.p. dio k.č. broj 337/3) u površini od 1052 m2, broj 2432/13 (n.p. dio k.č. broj 337/4) u površini od 1032 m2, broj 2432/11 (n.p. dio k.č. broj 337/5) u površini od 709 m2, broj 2432/12 (n.p. k.č. 337/6) u površini od 64 m2, broj 2432/7 (n.p. k.č. broj 339) u površini od 1516 m2, broj 2432/5 (n.p. k.č. broj 340/1 u površini od 748 m2, broj 2432/15 (n.p. k.č. broj 340/2) u površini od 868 m2, broj 2432/16 (n.p. k.č. br. 341/4) u površini od 1012 m2, broj 2433/5 (n.p. k.č. broj 341/5) u površini od 594 m2, broj 2433/8 (n.p. k.č. broj 341/7) u površini od 36 m2, broj 2432/9 (n.p. dio k.č. broj 341/9) u površini od 1128 m2, broj 2433/15 (n.p. dio k.č. broj 341/9) u površini od 1896 m2, broj 2433/13 (n.p. k.č. broj 341/11) u površini od 745 m2, sve upisane u elektronski z.k. uložak broj 12088 k.o. Banjaluka, opštenarodna imovina sa pravom korišćenja u A listu u korist Centra za školovanje kadrova u poljoprivredi Banjaluka, što se po novom premjeru odnosi na k.č. broj 335/3 zvana škola i zgrade, u naravi privredna zgrada u površini od 2546 m2 i ekonomsko dvorište u površini od 18246 m2, k.č. broj 336 u naravi privredna zgrada u površini od 362 m2 i ekonomsko dvorište u površini od 644 m2, k.č. broj 337/1 u površini od 9025 m2, k.č. broj 337/3 u površini od 2863 m2, k.č. broj 337/4 u površini od 2792 m2, k.č. broj 337/5 u površini od 2554 m2, k.č. broj 337/6 u površini od 64 m2, k.č. broj 339 u površini od 1516 m2, k.č. broj 340/1 u površini od 248 m2, k.č. broj 340/2 u površini od 868 m2, k.č. broj 341/4 u površini od 1012 m2, k.č. broj 3415 u površini od 594 m2, k.č. broj 341/7 u površini od 36 m2, k.č. broj 341/9 u površini od 3024 m2, k.č. broj 341/11 u površini od 745 m2, sve upisane u p.l. broj 11 k.o. Banjaluka 6 kao posjed Poljoprivredne škole Banjaluka sa 1/1 dijela. Tačkom 4. dispozitiva se pretvara pravo korišćenja dosadašnjeg nosioca tog prava u pravo svojine na zemljištu u društvenoj odnosno državnoj svojini označenoj kao parcele broj 988/1, ekonomija, poslovna zgrada u privredi u površini od 108 m2, stambena zgrada u površini od 108 m2 i zemljište uz privrednu zgradu površine od 333 m2, broj 989/1 u površini od 208699 m2 i u površini od 88740 m2, broj 989/23 u površini od 23 m2, broj 989/13 u naravi njiva treće klase u površini od 2064 m2, broj 989/24 u površini od 2168 m2, sve upisane u elektronski zk. uložak broj 2 k.o. Derviši, pravo raspolaganja Opštine Banjaluka sa 1/1 dijela i privremenim pravom korišćenja Poljoprivredne škole sa 1/1 dijela, što se po novom premjeru odnosi na upis u list nepokretnosti broj 2 k.o. Derviši, Poljoprivredna škola sa 1/1 dijela posjeda. Tačkom 5. dispozitiva je određeno da će nakon pravosnažnosti tog rješenja, Područna jedinica Banjaluka – Odsjek za zemljišno knjižne poslove izvršiti promjenu stanja u zemljišnoj knjizi, tako što će zemljište iz tačke 1, 2, 3. i 4. tog rješenja upisati kao svojinu Javne ustanove (JU) „Poljoprivredna škola“ Banjaluka sa 1/1 dijela, uz istovremeno brisanje društvene odnosno državne svojine na tim nepokretnostima/zemljištu, a Odjeljenje za geodetske poslove napraviti promjenu u katastarskom operatu, tako što će upisati posjed imenovanog subjekta sa 1/1 dijela, a tačkom 6. dispozitiva određuje da je podnosilac zahtjeva dužan da na ime troškova postupka uplati iznos od 517,00 KM na žiro račun tužene, u roku od 3 dana od pravosnažnosti tog rješenja.

Blagovremeno podnesenom tužbom tužilac pobija zakonitost osporenog akta, zbog nepravilno i nepotpuno utvrđenog činjeničnog stanja i nepravilne primjene materijalnog prava. U tužbi navodi da postupajući organ nije uzeo u obzir činjenicu da je odredbama Zakona o utvrđivanju i prenosu prava raspolaganja imovinom na jedinice lokalne samouprave („Službeni glasnik Republike Srpske“ broj 70/06) propisano da se tim zakonom utvrđuje imovina jedinice lokalne samouprave, prenos imovine u državnoj svojini na jedinice lokalne samouprave, upis imovine u javne registre o evidenciji na nepokretnostima, preuzimanje i predaja u posjed jedinici lokalne samouprave, a radi izvršavanja osnovnih funkcija jedinice lokalne samouprave, te da je članom 5. stav 1. tačka v) istog zakona propisano da imovinu jedinice lokalne samouprave čini i zemljište i zgrade u kojima se obavlja predškolska, osnovna i srednjoškolska vaspitno-obrazovna djelatnost, pa da takođe nije uzeo u obzir ni činjenicu da se povodom istih nepokretnosti vode postupci po zahtjevu Grada Banjaluka u skladu sa odredbama navedenog zakona, pa da je i Ministarstvo prosvjete i kulture Republike Srpske svojim dopisom broj 07/020/052-1866/12 od 25.06.2012. godine dalo saglasnost za upis prava raspolaganja na nekretninama škola u korist Grada Banjaluke. Ističe da je odredbama Zakona o srednjem obrazovanju („Službeni glasnik Republike Srpske“ broj 74/08, 106/09, 104/1 i 33/14 ) propisano da javne škole osniva Republika, te da ministar prosvjete i kulture donosi pravilnik o uslovima za početak rada srednje škole, kao i da rješenjem utvrđuje ispunjenost uslova za početak rada srednje škole, a i da sve statusne promjene koje se tiču rada srednjih škola zahtijevaju saglasnost, a odredbama pomenutog zakona, koji je važio kako u trenutku podnošenja osnovnog zahtjeva a tako i u trenutku vođenja ponovnog upravnog postupka, su decidno propisane nadležnosti organa škola, a u konkretnom slučaju direktor Poljoprivredne škole Banjaluka nije imao nikakvo ovlašćenje nadležnog ministarstva, pa je tužena i u prvostepenom rješenju i u osporenom aktu zauzela „stav“ da se radi o stečenom pravu na osnovu samog zakona, što je pogrešan zaključak, na što upućuje i stav Vrhovnog suda Republike Srpske zauzet u presudi broj l l 0 U 010443 13 Uvp od 11.11.2015. godine, što znači da je pogrešan i „stav“ tužene da su „netačne” tvrdnje da su upisana prava mogla biti predmetom utvrđivanja „gubitka prava“ prema Zakonu o građevinskom zemljištu, imajući u vidu obrazloženje te presude Vrhovnog suda Republike Srpske. Naglašava da je Grad Banjaluka u konkretnom slučaju jedini legitimni titular predmetnih nepokretnosti, imajući u vidu odredbe pomenutog Zakona o utvrđivanju i prenosu prava raspolaganja imovinom na jedinice lokalne samouprave i odredbe Zakona o stvarnim pravima, kojim je u članu 324. (na koji se poziva tužena) određeno da, ako posebnim zakonom nije drugačije propisano, pravo upravljanja, korišćenja ili raspolaganja kao osnovno pravo na stvarima u društvenoj, odnosno državnoj svojini, koje do stupanja na snagu tog zakona nisu postala svojina drugog lica, pretvara se u pravo svojine njegovog dosadašnjeg nosioca ili njegovog pravnog sljednika, ako te stvari mogu biti predmet svojine, a zanemarivši upravo činjenicu da je odredbama pomenutog Zakona o utvrđivanju i prenosu prava raspolaganja imovinom na jedinice lokalne samouprave propisano da imovina osnovnih i srednjih škola i predškolskih ustanova predstavlja imovinu jedinice lokalne samouprave na čijoj teritoriji se nalaze / lex specialis/. Dodaje da je tužena zanemarila i činjenicu da je Grad Banjaluka, shodno odredbama pomenutog Zakona o utvrđivanju i prenosu prava raspolaganja imovinom na jedinice lokalne samouprave, podnio zahtjev za prenos prava raspolaganja u korist Grada Banjaluka na zemljištu upisanom u z.k. uložak broj 176 k.o. Drakulić, koji je odbijen rješenjem tužene broj 21.11/476-16/11 od 21.06.2011. godine, a da je Vrhovni sud Republike Srpske donio presudu broj 11 0 U 008527 15 Uvp 2 od 03.12.2015. godine i dao upute za postupanje u ponovnom postupku. Naglašava da su predmetne nepokretnosti bile upisane u zk. uložak broj 176 k.o. Drakulić kao opštenarodna imovina sa l/l dijela, a kao organ upravljanja u tom zk. ulošku bila je upisana Srednja poljoprivredna škola u Banjaluci, koji upis je izvršen na osnovu pravosnažnog rješenja Narodnog odbora Sreza banjalučkog - Savjeta za privredu Banja Luka, Arik broj 340/52 od 18.10.1952. godine, što znači da su iste pribavljene u društvenu svojinu na osnovu Zakona o agrarnoj reformi i kolonizaciji-Arik („Službeni list DFJ“ broj 64/45, „Službeni list FNRJ“ broj 16/46, 24/46, 99/46, 101/47, 105/48, 4/51 i 19/51 i „Službeni list SRBiH“ broj 41/67), te su upisane u zk. uložak broj 176 k.o. Drakulić kao opštenarodna imovina i povjerene samo na upravljanje Srednjoj poljoprivrednoj školi u Banjaluci. Smatra da je tužena u osporenom aktu pogrešno zaključila da se u konkretnom slučaju radi o pravu svojine stečenom dana 04.01.2009. godine, odnosno o bezuslovnom sticanju svojine po osnovu samog zakona, jer niti jednom odredbom Zakona o stvarnim pravima nije propisano da se pravo svojine stiče na osnovu tog zakona, a suprotno tome Zakon o utvrđivanju i prenosu prava raspolaganja imovinom na jedinice lokalne samouprave predstavlja osnov za sticanje prava raspolaganja Grada Banjaluka na predmetnim nepokretnostima, jer je odredbama tog zakona decidno propisano koja imovina predstavlja imovinu jedinice lokalne samouprave. Slijedom svega navedenog predlaže da se osporeni akt poništi.

Tužena je na zahtjev suda dostavila spise ove upravne stvari i odgovor na tužbu u kojem navodi da ostaje kod datih razloga u osporenom aktu i predlaže da se tužba odbije kao neosnovana.

Zainteresovano lice u ovom upravnom sporu, JU „Poljoprivredna škola“ Banjaluka, u odgovoru na tužbu navodi da se predmetna tužba zasniva, prije svega, na odredbama Zakona u utvrđivanju i prenosu prava raspolaganja na jedinicu lokalne samouprave, i to ne na svim odredbama tog zakona, već samo na odredbi člana 5. stav 1. tačka v), ali da je pored te odredbe, odredbom člana 2. stav 3. istog zakona propisano da je imovina jedinica lokalne samouprave sva pokretna i nepokretna imovina potrebna za izvršavanje obaveznih funkcija jedinica lokalne samouprave, a nju između ostalog čine objekti komunalne infrastrukture, poslovni i drugi objekti javnih komunalnih preduzeća, čiji je osnivač jedinica lokalne samouprave, odnosno objekti koji su finansirani iz budžeta jedinica lokalne samouprave ili putem samodoprinosa građana, te druga imovina koju je jedinica lokalne samouprave stekla kao pravni sljedbenik ustanova i institucija koje su prestale da postoje, a iz čega bi prema stavu tužioca proizilazilo da bi JU „Poljoprivredna škola“ trebala da prestane postojati da bi pravo raspolaganja na nepokretnostima bilo moguće utvrditi na Grad Banjaluku. Dodaje da iako se tužilac poziva na to da je Zakon u utvrđivanju i prenosu prava raspolaganja na jedinice lokalne samouprave, poseban zakon koji normira utvrđivanje imovinskih odnosa u korist lokalnih samouprava, rad lokalnih samouprava mora biti u skladu sa Zakonom o lokalnoj samoupravi (”Službeni glasnik Republike Srpske“ broj 42/05 i 118/05) kao „lex specialis“ zakonom za jedinice lokalne samouprave, pa se odredbom člana 63. tog zakona normira da se sva pokretna i nepokretna imovina potrebna za izvršavanje obaveznih funkcija jedinica lokalne samouprave dodjeljuje jedinicama lokalne samouprave u vlasništvo, a nju između ostalog čine objekti komunalne infrastrukture, poslovni i drugi objekti javnih komunalnih preduzeća, čiji je osnivač jedinica lokalne samouprave, odnosno objekti koji su finansirani iz budžeta jedinica lokalne samouprave ili putem samodoprinosa građana, te druga imovina koju je jedinica lokalne samouprave stekla kao pravni sljednik ustanova i institucija koje su prestale da postoje, pa bi u tom slučaju trebalo da JU „Poljoprivredna škola“ prestane postojati kako bi Grad Banjaluka, uz dokaz da mu je ta imovina neophodna za obavljanje obaveznih funkcija, mogao steći pravo na nepokretnostima na kojima je upisana JU „Poljoprivredna škola“, sa čim u vezi je tužilac i zanemario da bi se i u skladu sa odredbom člana 4. stav 2. Zakona u utvrđivanju i prenosu prava raspolaganja na jedinice lokalne samouprave, trebalo dodijeliti JU „Poljoprivrednoj školi“ pravo korišćenja na predmetnim nepokretnostima, jer predmetne nepokretnosti koristi za obavljanje svojih djelatnosti. Naglašava da pravo korišćenja kao ni pravo raspolaganja, na kojem Grad Banjaluka uporno insistira, ne može biti upisano u javne evidencije nepokretnosti u skladu sa odredbom člana 3. stav 2. Zakona o stvarnim pravima (”Službeni glasnik Republike Srpske“ broj 124/08, 58/09, 95/11 i 60/15), već samo kao svojina nosioca nekog od svojinskih prava u skladu sa odredbama člana 324. i 325. tog zakona, u vezi odredbe člana 326. tog zakona, pa bi u tom slučaju to i bila JU „Poljoprivredna škola“ jer je ona dosadašnji nosilac nekog od svojinskih prava, što je najvažniji uslov, pa da je ona dosadašnji nosilac tih prava ukazuje i upis u zemljišnoj knjizi, a pri čemu je i korisnik tih nepokretnosti, što takođe ukazuje upis posjeda u njenu юrist. Dodaje da je potpuno bezvrijedan predloženi dokaz tužioca - dopis Ministarstva prosvjete i kulture Republike Srpske broj 07.020/052-1866/12 od 25.06.2012. godine, iz razloga što je upravo to ministarstvo u svom Izjašnjenju broj 07.02/61-263/10 od 17.05.2010. godine dalo obrazloženje u odnosu na postupanje u zaključenju pravnih poslova raspolaganja nepokretnostima od strane JU „Poljoprivredne škole“ Banjaluka, u kojem je navelo da je škola pravno lice i da ima mogućnost samostalnog zaključivanja ugovora, pa da se i u izjašnjenju tog ministarstva broj 21.01/052-340/12 od 20.11.2012. godine ističe da je Poljoprivredna škola stekla pravo svojine na potpuno zakonit način u skladu sa Zakonom o stvarnim pravima. Smatra da je sa tim u vezi i tumačenje tužioca, Zakona o srednjem obrazovanju (”Službeni glasnik Republike Srpske“ broj 74/08, 106/09, 104/11 i 33/11) na način da škola ne može biti nosilac prava svojine, takođe neosnovano, čemu u prilog ide i odredba člana 3. stav 1. Zakona o stvarnim pravima, koja propisuje da svako fizičko i pravno lice, koji status i ima JU „Poljoprivredna škola“, može biti nosilac prava svojine i drugih stvarnih prava, a upravo je Zakon o stvarnim pravima taj koji određuje svojinske odnose na stvarima i predstavlja kodifikaciju tih odnosa, a to nikako ne može biti Zakon o srednjem obrazovanju, koji to pravo škole takođe ni jednom odredbom ne ograničava. Dalje navodi da se tužilac poziva na presudu Vrhovnog suda Republike Srpske broj 11 0 U 010443 13 Uvp od 11.11.2015. godine, koja se odnosi na pretvaranje trajnog prava korištenja u pravo svojine i u kojoj je zauzet stav da se mora izvršiti ispitivanje pravnog osnova sticanja upisa prava korišćenja, pa tek onda izvršiti pretvaranje tog prava u pravo svojine, kao i da li su ispoštovani rokovi u kojima je bilo potrebno izvršiti izgradnju objekta u skladu sa rješenjem o dodjeli, inače će to pravo izgubiti, a sa čim u vezi napominje da pravni sistem Republike Srpske pripada Evropsko-kontinentalnom sistemu i da se sudska presuda odnosi na primjenu pojedinačnih normi, kojim se rješava konkretan spor i koje, prema tome, važi samo za taj konkretan slučaj, odnosno za lica koja su u sporu učestvovala, a Ustavom Republike Srpske je propisano da sudovi u Republici Srpskoj sude na osnovu zakona i da se u svojim odlukama ne mogu pozivati na sudske odluke - precedente. Posebno naglaša da su predmetne nepokretnosti bezuslovno dodijeljene pravnom predniku JU „Poljoprivredne škole“, na šta ukazuju dokazi iz spisa predmeta, pa i čak da sud može suditi u skladu sa precedentom, taj precedent na koji se tužilac poziva ne bi se mogao primjeniti. Nasuprot tome, navodi da tužilac uopšte ne spominje Odluku Ustavnog suda Republike Srpske broj U-27/14 od 24.02.2016. godine (”Službeni glasnik Republike Srpske” broj 18/16) kojom je utvrđeno da je član 2. Zakona o izmjenama i dopunama Zakona o stvarnim pravima (”Službeni glasnik Republike Srpske” broj 95/11) u dijelu koji se odnosi na izmijenjeni član 324. stav 2. Zakona o stvarnim pravima (”Službeni glasnik Republike Srpske” broj 124/08 i 58/09) i član 4. Zakona o izmjenama i dopunama Zakona o stvarnim pravima (”Službeni glasnik Republike Srpske” broj 95/11) u dijelu koji se odnosi na izmijenjeni član 326. stav 2. Zakona o stvarnim pravima (”Službeni glasnik Republike Srpske” broj 124/08 i 58/09) nisu u saglasnosti sa Ustavom Republike Srpske. Naglašava da je naročito bitno pravno shvatanje svojinskih prava sadržano u obrazloženju te odluke Ustavnog suda, koje govori o bezuslovnom pretvaranju nekog od svojinskih prava u jedno pravo svojine, deklaratornosti rješenja o brisanju društvene svojine, nepostojanju društvene svojine u Ustavom definisanom društveno-ekonomskom uređenju Republike Srpske, sticanju upisa u zemljišnu knjigu, što znači o svemu na što JU „Poljoprivredna škola“ uporno ukazuje. Dodaje da je neosnovano i pozivanje tužioca na presudu Vrhovnog suda Republike Srpske broj 11 0 U 008527 15 Uvp od 03.12.2015. godine, pa da svoj stav povodom te presude i ne obrazlaže posebno jer ona upućuje samo na ispravljanje određenih procesnih nedostataka u nekom drugom upravnom postupku. Zbog svega navedenog predlaže da se tužba odbije kao neosnovana.

Razmotrivši tužbu i osporeni akt, shodno odredbi člana 30. Zakona o upravnim sporovima („Službeni glasnik Republike Srpske“ broj 109/05 i 63/11, u daljem tekstu: ZUS), zatim odgovor tužene strane i odgovor pomenutog zainteresovanog lica iz ovog upravnog spora, kao i cjelokupne spise predmetne upravne stvari, odlučeno je kao u izreci ove presude iz sljedećih razloga:

Iz stanja spisa predmeta proizlazi da je pomenuto zainteresovano lice, JU „Poljoprivredna škola“ Banjaluka, dana 10.02.2012. godine podnijela zahtjev Područnoj jedinici Banjaluka, za pretvaranje upisanih prava raspolaganja, korišćenja odnosno upravljanja, na zemljištu u društvenoj odnosno državnoj svojini, u pravo svojine, na osnovu člana 324, 325, 326, 330. i 331. Zakona o stvarnim pravima, a u kojem postupku je održana usmena javna rasprava dana 17.02.2015. godine i 05.03.2015. godine, pri čemu je vještak geodetske struke identifikovao predmetno zemljište u skladu sa preciziranim zahtjevom podneskom od 26.02.2015. godine, a koji se odnosio na upis prava svojine na predmetnom zemljištu na osnovu člana 324. stav 1. Zakona o stvarnim pravima, te je i izvršen uvid u zemljišne knjige, istorijate zk. izvoda i isprave dostavljene od strane podnosioca zahtjeva, odnosno Odluku Skupštine sreza Banjaluka od 23.02.1965. godine - kojom prestaje Centar za školovanje kadrova u poljoprivredi Banjaluka, rješenje Okružnog privrednog suda u Banjaluci broj 14/65 o upisu Poljoprivredne škole u Banjaluci u registar ustanova, odluku Skupštine sreza Banjaluka od 19.04.1965. godine o osnivanju Poljoprivredne škole u Banjaluci, rješenje Komisije za izlaganje podataka o nepkretnostima i utvrđivanje prava na nepokretnostima broj 09-951-031-2/92 od 13.02.1992. godine, pa je konstatovano da je iz elektronskog istorijata vidljivo da je na predmetnim nepokretnostima ranije bila upisana Opština Banjaluka sa pravom raspolaganja sa 1/1 dijela, a u C teretnom listu uknjiženo pravo raspolaganja zemljišta u korist Poljopivredno-tehnološkog školskog centra sa 13/14 dijela i Opštine Banjaluka sa 1/14 dijela, a promjene nastale u idealnim dijelovima su posljedica fizičke diobe zemljišta, koja je po prijedlogu Grada Banjaluka zastupanog po Pravobranilaštvu Republike Srpske - Sjedište zamjenika Banjaluka, zatražena od Osnovnog suda u Banjaluci a koji je i donio rješenje broj 071-0-V-07-001 385 od 25.08.2008. godine kojim se vrši fizička dioba na zemljištu upisanom u zk. uložak broj 2 k.o. Derviši, pa je uvidom u istorijat upisa utvrđeno da je u zemljišnoj knjizi u zk. ulošku broj 193 upisana u B listu opštenarodna imovina sa 1/1 dijela, a na osnovu člana 1. i 5. Uredbe o uknjiženju prava svojine na državnoj nepokretnoj imovini od 03.06.1945. godine („Službeni list FNRJ“ od 11.07.1958. godine) a u C teretnom listu na osnovu pravosnažnog rješenja Narodnog odbora Opštine Banjaluka broj 04-5-Ne-21/1 od 29.10.1962. godine uknjižen organ upravljanja Srednja poljoprivredna škola sa 1/1 dijela, pri čemu je i konstatovano da je zemljišna knjiga oštećena ali su upisi i dalje vidljivi, o čemu svojedoči kopija u spisu predmeta, te da je takođe uvidom u zk. uložak broj 349 k.o. Budžak utvrđeno da je prije upisane svojine po rješenju zemljišnoknjižne kancelarije broj 1022/10 od 27.12.2010. godine egzistirao upis u B listu „Na osnovu člana 1. i 5. Uredbe o uknjiženju prava svojine na državnoj nepokretnoj imovini od 03.07.1947. godine („Službeni list FNRJ“ od 11.07.1958. godine) uknjižuje se pravo vlasništva u A listu u korist opštenarodne imovine, a u C listu zk.uloška broj 349 k.o. Budžak, na osnovu člana 45. Zakona o građevinskom zemljištu („Službeni glasnik Republike Srpske“ broj 112/06) i izvoda iz Regulacionog plana Grada Banjaluka uknjiženo pravo raspolaganja na nepokretnostima u A listu u korist Srednje poljoprivredne škole sa 1/1 dijela“, te da je takođe uvidom u zk. ulošku broj 176 k.o. Drakulić utvrđeno da je prije upisane svojine po istom rješenju zk. kancelarije broj 1022/10 od 27.12.2010. godine egzistirao upis u B listu „Na osnovu pravosnažnog rješenja Narodnog odbora Sreza banjalučkog-Savjeta za privredu Banjaluka od 18.10.1952. godine, Arik broj 340/52 uknjiženo i pravo vlasništva na nepokretnostima u A listu u korist opštenarodne imovine, a organ upravljanja Srednja poljoprivredna škola u Banjaluci (Dn broj 666/52)“, te da je u zk. ulošku broj 8972 k.o. Banjaluka prije upisane svojine po pomenutom rješenju zk. kancelarije broj 1022/10 od 27.12.2010. godine egzistirao upis u B listu „Na osnovu člana 1. i 5. Uredbe o uknjiženju prava svojine na državnoj nepokretnoj imovini od 03.07.1947. godine („Službeni list FNRJ“ od 11.07.1958. godine) uknjižuje se pravo vlasništva u A listu u korist opštenarodne imovine, a u C listu na osnovu pravosnažnog rješenja SO Banjaluka od 20.11.1965. godine broj 05-NO-16-1-65 uknjižuje se pravo korišćenja na neizgrađenom zemljištu upisanom u A listu u korist Centra za školovanje kadrova u poljoprivredi Banjaluka“, te da je u zk. ulošku broj 193 egzistirao upis u B listu u korist opštenarodna imovina sa 1/1 dijela, „Na osnovu člana 1. i 5. Uredbe o uknjiženju prava svojine na državnoj nepokretnoj imovini od 03.07.1947. godine („Službeni list FNRJ“ od 11.07.1958. godine) a u C teretnom listu na osnovu pravosnažnog rješenja Narodnog odbora opštine Banjaluka broj 04-5-Ne-21/1 od 29.10.1962. godine, je uknjižen organ upravljanja Srednja poljoprivredna škola u Banjaluci sa 1/1 dijela“.

Uvidom u priložene isprave je utvrđeno da je Odlukom Skupštine sreza Banjaluka na sjednici održanoj 23.02.1965. godine, na osnovu člana 80. Zakona o školstvu („Službeni list SFRJ“ broj 4/64) i člana 14. Statuta Sreza Banjaluka („Službeni glasnik Sreza Banjaluka“) prestao sa radom Centar za školovanje kadrova u poljoprivredi Banjaluka, a djelatnost nastavlja dalje Viša poljoprivredna škola i Poljoprivredna škola sa ekonomijom, te da je Odlukom Skupštine sreza Banjaluka na sjednici održanoj 19.04.1965. godine, na osnovu člana 2. Odluke o prestanku rada Centra za školovanje kadrova u poljoprivredi Banjaluka, osnovana Poljoprivredna škola sa ekonomijom, pa da je Rješenjem Okružnog privrednog suda u Banjaluci, na osnovu člana 9. tačka 5. Zakona o privrednim sudovima i člana 24. Zakona o ustanovama izvršen upis Poljoprivredne škole Banjaluka u registar ustanova, te da je rješenjem Komisije za izlaganje podataka o nekretninama i utvrđivanje prava na nekretninama Opštine Banjaluka broj 09-951-031-2/92 od 13.02.1992. godine, utvrđen sadržaj nepokretnosti u k.o. Derviši, sa pravom raspolaganja zemljišta u korist Opštine Banjaluka sa 1/1 dijela a privremeno pravo korišćenja zemljišta u korist Poljoprivredno tehnološkog centra Banjaluka sa 13/14 dijela i Opštine Banjaluka sa 1/1 dijela, te da je Rješenjem Osnovnog suda u Banjaluci broj 071-0-V-07-001 385 od 25.08.2008. godine izvršena fizička dioba nekretnina upisanih u zk. uložak broj 2 k.o. Derviši po zahtjevu Grada Banjaluka od 09.11.2007. godine putem Pravobranilaštva Republike Srpske-Sjedište zamjenika Banjaluka broj P-309/07, pa da je Rješenjem o registraciji Okružnog privrednog suda u Banjaluci broj 057-0-Reg-14-000925 utvrđeno da se radi o javnoj ustanovi čiji je osnivač Republika Srpska.

Na osnovu tako utvrđenog činjeničnog stanja, Područna jedinica Banjaluka je donijela rješenje broj 21.11/476-61/15 od l6.06.2015. godine, kojim je, shodno odredbi člana 326. stav 1. u vezi sa članom 324. stav 1. Zakona o stvarnim pravima, pretvoreno pravo raspolaganja, upravljanja i korišćenja dosadašnjeg nosioca tog prava, u pravo svojine na zemljištu u društvenoj odnosno državnoj svojini, i to tačkom 1. dispozitiva pretvoreno pravo raspolaganja na parcelama broj 115/7, 115/18, 115/28, 371/12, 371/7, 371/9, upisane u zk. uložak broj 349 k.o. Budžak kao opštenarodna imovina sa 1/1 dijela a pravo raspolaganja na nekretninama u A listu u korist Srednje poljoprivredne škole sa 1/1 dijela, što se po novom premjeru odnosi na k.č. broj 4/2, 4/4, 4/7, 5/7, 5/8, 5/10, upisane u p.l. broj 10 k.o. Budžak kao posjed AIPK Bosanska Krajina OOUR Poljoprivredni tehnološki školski centar sa 1/1 dijela, a tačkom 2. dispozitiva pretvoreno pravo upravljanja dosadašnjeg nosioca tog prava u pravo svojine na zemljištu u društvenoj odnosno državnoj svojini označenom kao parcele broj 60/1, 50, 43, 63, 67, 68, 76/1, 65, 66, 83/4, 83/3, 72/6, upisane u zk. uložak broj 176 k.o. Drakulići opštenarodna imovina sa 1/1 dijela i pravo upravljanja Srednje poljoprivredne škole u Banjaluci sa 1/1 dijela, što se po novom premjeru odnosi na k.č. broj 567/1, 567/2, 570, 702, 703/1,714, 715/1, 715/2, upisane u pl. broj 77 k.o. Drakulići kao posjed Poljoprivredno - tehnološkog školskog centra sa 1/1 dijela, te tačkom 3. dispozitiva pretvoreno pravo korišćenja dosadašnjeg nosioca tog prava u pravo svojine na zemljištu u društvenoj odnosno državnoj svojini označenom kao parcele broj 2435/1, 2432/8, 2433/16, 2433/17, 2432/6, 2432/2, 2432/1, 2432/13,   337/4, 2432/11, 2432/12, 2432/7, 2432/5, 2432/15, 432/16, 2433/5, 2433/8, 341/, 2432/9, 2433/15, 2433/13, upisane u elektronski zk. uložak broj 12088 k.o. Banjaluka, opštenarodna imovina sa pravom korišćenja u A listu u korist Centra za školovanje kadrova u poljoprivredi Banjaluka, što se po novom premjeru odnosi na k.č. broj 335/3, 336, 337/1, 337/3, 337/4, 337/5, 337/6, 339, 340/1, 340/2, 341/4, 341/5, 341/7, 341/11, upisane u p.l. broj 11 k.o. Banjaluka 6, kao posjed Poljoprivredne škole Banjaluka sa 1/1 dijela, te tačkom 4. dispozitiva pretvoreno pravo korišćenja dosadašnjeg nosioca tog prava u pravo svojine na zemljištu u društvenoj odnosno državnoj svojini označenom kao parcele broj 988/1, 989/1, 989/23, 989/13, 989/24, sve upisane u elektronski zk. uložak broj 2 k.o. Derviši, pravo raspolaganja Opštine Banjaluka sa 1/1 dijela i privremeno pravo korišćenja „Poljoprivredne škole“ sa 1/1 dijela, što se po novom premjeru odnosi na upis u list nepokretnosti broj 2 k.o. Derviši, Poljoprivredna škola sa 1/1 dijela posjeda, a tačkom 5. dispozitiva određeno da će nakon pravosnažnosti tog rješenja, Područna jedinica Banjaluka izvršiti promjenu stanja u zemljišnoj knjizi, tako što će zemljište iz tačke 1, 2, 3. i 4. tog rješenja upisati kao svojinu JU „Poljoprivredna škola“ Banjaluka sa 1/1 dijela, uz istovremeno brisanje društvene odnosno državne svojine na tim nepokretnostima/zemljištu, a Odjeljenje za geodetske poslove će napraviti promjenu u katastarskom operatu, tako što će upisati posjed imenovanog subjekta sa 1/1 dijela, kako je to sve i navedeno u dispozitivu tog rješenja.

Na to rješenje je Grad Banjaluka, zastupan po Pravobranilaštvu Republike Srpske – Sjedište zamjenika Banjaluka izjavio žalbu, navodeći u osnovi kao u predmetnoj tužbi, a tužena je osporenim aktom odbila žalbu kao neosnovanu prihvatajući razloge prvostepenog rješenja, ističući da je uvidom u istorijate zk. uložaka utvrđeno da je nesporna činjenica da je u zemljišnoj knjizi podnosilac zahtjeva uknjižen u označenim C listovima kao nosilac prava raspolaganja, korišćenja i upravljanja, kako je to i konstatovano u provedenom postupku, pa kako je predmetno zemljište, prema evidenciji odnosno podacima iz zemljišne knjige, ostalo u režimu državne svojine, na kojem je upisano pravo raspolaganja, korišćenja i upravljanja u korist podnosioca zahtjeva, odnosno pravnog prednika podnosioca zahtjeva, to su i po mišljenju tužene ostvareni razlozi da u skladu sa odredbom člana 324. Zakona o stvarnim pravima („Službeni glasnik Republike Srpske“ broj 124/08 i 58/09) prvostepeni organ odluči kao u dispozitivu svog rješenja, jer je smisao te odredbe ukidanje ranijih socijalističkih odnosa, zbog čega se i prava koja izviru iz društvene odnosno kasnije državne svojine i koja su kao takva upisana u zemljišne knjige, pretvaraju odnosno smatraju se pravom svojine, što znači da se radi o prestanku pravnog sistema zasnovanog na društvenom vlasništvu odnosno društvenoj svojini, a u konkretnom slučaju se radi o pravu svojine stečenom dana 04.01.2009. godine, kada je stupio na snagu Zakon o stvarnim pravima, to jest bezuslovno sticanje svojine na osnovu zakona, budući da je upis svojine u zemljišne knjige stečen na osnovu zakona deklaratoran, kako je to i utvrđeno u prvostepenom rješenju.

Tužena je i dodala da iz navedenog razloga na drugačiju odluku u predmetnoj stvari ne može uticati ni to što je dana 29.09.2011. godine stupio na snagu Zakon o izmjenama i dopunama Zakona o stvarnim pravima (”Službeni glasnik Republike Srpske“ broj 95/11) kojim se mijenja odredba člana 324. osnovnog teksta Zakona o stvarnim pravima, tako da izmijenjena odredba glasi: 1) Ako posebnim zakonom nije drugačije propisano, pravo upravljanja, korišćenja ili raspolaganja na osnovu ovog zakona koja nisu postala svojina drugog lica pretvara se u pravo svojine njegovog dosadašnjeg nosioca ili njegovog pravnog sljednika, ako te stvari mogu biti predmet svojine; 2) Nosilac prava upravljanja, korišćenja ili raspolaganja na nepokretnostima u društvenoj, odnosno državnoj svojini iz stava 1. ovog člana je pravno lice čiji je kapital 100% u svojini Republike Srpske, a pri čemu tim Zakonom o izmjenama i dopunama Zakona o stvarnim pravima nije određeno da pojedine njegove odredbe imaju povratno dejstvo, što znači da izmijenjeni tekst osnovnog Zakona o stvarnim pravima ne može imati povratno dejstvo i dovesti do drugačije odluke u ovoj stvari, jer se radi o stečenom pravu podnosioca zahtjeva. Takođe, vezano za žalbene navode da je nesporna činjenica da je nadležnost u pogledu vođenja zemljišno-knjižnih evidencija, kao i postupaka u pogledu ostvarivanja zemljišno-knjižnih prava određenih titulara, važećim zakonskim propisima izuzeta iz nadležnosti sudova, te da vođenje iste odnosno postupci za ostvarivanje zemljišno - knjižnih prava su u nadležnosti područnih jedinica tužene uprave, u prilog čemu je u žalbi navedeno da je izvršena identifikacija predmetnih nepokretnosti od strane vještaka geometra, iz čije identifikacije proizilazi da su predmetne nepokretnosti evidentirane kako u katastarskom operatu a tako i u zemljišno-knjižnim evidencijama, tužena je konstatovala da je irelevantan prigovor da od strane organa postupanja nije prezentovan bilo koji vid odluke zemljišno-knjižnog odjeljenja iz koje bi proizilazilo da ono nije nadležno za vođenje predmetnog postupka, pa da pozivanje žalioca na odredbe Zakona o utvrđivanju i prenosu prava raspolaganja imovinom na jedinice lokalne samouprave, kao i na Zakon o srednjem obrazovanju i vaspitanju, ne može dovesti do drugačije odluke u predmetnoj stvari, jer to i nije bilo predmet provedenog postupka. Tužena je i navela da se radi o stečenom pravu podnosioca zahtjeva, dodajući da je shodno odredbi člana 190. Zakona o opštem upravnom postupku („Službeni glasnik Republike Srpske“ broj 13/02, 87/07 i 50/10) predmet postupka ono što je stranka po čijem je zahtjevu pokrenut postupak, svojim podneskom zahtijevala, pa da takođe ni žalbeni navodi da je u smislu odredbe člana 22. Zakona o stvarnim pravima propisano da Republika, jedinica lokalne samouprave - javno preduzeće, javna ustanova i druge javne službe koji su nosioci prava svojine javnog prava imaju kao vlasnici u pravnim odnosima isti položaj kao i drugi vlasnici ako posebnim zakonom nije drugačije određeno, ali da to ne može uticati na drugačiju odluku u predmetnoj stvari, jer se u predmetnoj stvari radi o bezuslovnom sticanju prava svojine na osnovu samog zakona, što znači o pravu svojine stečenom dana 04.01.2009. godine, kao danom stupanja na snagu Zakona o stvarnim pravima, a podnosilac zahtjeva je i javna ustanova. Takođe je tužena dodala da na drugačiju odluku u predmetnoj stvari ne može uticati ni pozivanje u dopuni žalbe, na rješenje Okružnog privrednog suda u Banjaluci bpoj 57 0 Ps 099445 12 Ps od 02.07.2015. godine kojim se određuje mjera obezbjeđenja i zabranjuje tuženoj JU „Poljoprivrednoj školi“ Banjaluka da proda, zamijeni i optereti, pokloni ili da u zakup, ili na drugi način raspolaže nepokretnostima, jer se u ovoj upravnoj stvari i ne radi o prodaji, zamjeni odnosno raspolaganju nekretninama od strane JU „Poljoprivredne škole“, već o pretvaranju prava raspolaganja, upravljanja i korišćenja, o čemu se donosi deklaratorno rješenje.

Takvo činjenično utvrđenje a i pravni zaključak tužene izraženi u osporenom aktu, su i po mišljenju ovog suda pravilni, tako da se i ne mogu dovesti u sumnju navodima tužbe.

Naime, nije sporno da je odredbom člana 324. stav 1. Zakona o stvarnim pravima („Službeni glasnik Republike Srpske“ broj 124/08 i 58/09, bez kasnijih izmjena i dopuna), propisano da ako posebnim zakonom nije određeno drugačije, pravo upravljanja, korišćenja ili raspolaganja kao osnovno pravo na stvarima u društvenoj odnosno državnoj svojini koje do stupanja na snagu tog zakona nije postalo svojina drugog lica, stupanjem na snagu tog zakona pretvara se u pravo svojine njegovog dosadašnjeg nosioca, odnosno njegovog pravnog sljednika, ako stvari mogu biti predmet prava svojine, a što je takođe propisano i članom 2. pomenutog Zakona o izmjenama i dopunama Zakona o stvarnim pravima („Službeni glasnik Republike Srpske“ broj 95/11) kojim se mijenja raniji član 324. osnovnog teksta zakona, a pri čemu je u stavu 2. tog člana 2. izmjena zakona propisano da nosilac prava upravljanja, korišćenja ili raspolaganja na nepokretnostima u društvenoj, odnosno državnoj svojini iz stava 1. tog člana je pravno lice čiji je kapital 100% u svojini Republike Srpske, ali je ta odredba Odlukom Ustavnog suda Republike Srpske broj U-27/14 o 24.02.2016. godine oglašena da nije u saglasnosti sa Ustavom Republike Srpske, shodno čemu se i ne može primjenjivati u konkretnoj pravnoj stvari. Stavom 3. tog člana 2. Zakona o izmjenama i dopunama Zakona o stvarnim pravima, je propisano da pravo upravljanja, korišćenja ili raspolaganja na nepokretnostima u društvenoj svojini odnosno državnoj svojini, koje do stupanja na snagu tog zakona nisu postale svojina drugog lica, pretvara se u pravo svojine jedinice lokalne samouprave na čijoj se teritoriji nalazi ta nepokretnosti, ako je nosilac tog prava prestao da postoji i nema pravnog sljednika, a koji uslovi iz tog stava 3. člana 2. navedenog Zakona o izmjenama i dopunama Zakona o stvarnim pravima i nisu ispunjeni, jer tužilac kao javna ustanova, na koju je, odnosno njenog pravnog prednika, upisano pravo upravljanja, korišćenja i raspolaganja na predmetnim nepokretnostima u društvenoj odnosno državnoj svojini, a koje do stupanja na snagu tog zakona nisu postale svojina drugog lica, i nije prestala da postoji.

Shodno tome, kako je pravni prednik JU „Poljoprivredne škole“ Banjaluka i upisan sa pravom upravljanja, korišćenja i raspolaganja na predmetnim nepokretnostima, to je Područna jedinica Banjaluka pravilno utvrdila pretvaranje tih izvedenih prava na zemljištu u društvenoj odnosno državnoj svojini, u pravo svojine pomenute javne ustanove, o čemu su u tom prvostepenom rješenju i osporenom aktu (koje čini pravno jedinstvo sa prvostepenim rješenjem) i dati dovoljno jasni i uvjerljivi razlozi, koji se ne mogu dovesti u sumnju navodima tužbe. Pri tome valja istaći da je pomenutom Odlukom Ustavnog suda Republike Srpske, na koju se takođe poziva zainteresovano lice iz ovog upravnog spora u svom odgovoru na predmetnu tužbu, utvrđeno da nije u saglasnosti sa Ustavom Republike Srpske i odredba člana 4. stav 2. pomenutog Zakona o izmjenama i dopunama Zakona o stvarnim pravima („Službeni glasnik Republike Srpske“ broj 95/11) kojim se mijenja član 326. osnovnog teksta zakona, pa tako da je tom odredbom koja nije u saglasnosti sa Ustavom propisano da rješenje organa uprave nadležnog za imovinsko-pravne poslove, a što je u konkretnom slučaju prvostepeno rješenje Područne jedinice Banjaluka, je pravni osnov za uknjižbu prava u javnu evidenciju o nepokretnostima i prava na njima, a u vezi sa čim je u pogledu neustavnosti te odredbe Ustavni sud Republike Srpske i istakao da je tom odredbom narušeno načelo vladavine prava iz člana 5. stav 1. alineja 4. Ustava Republike Srpske, jer je prema odredbi člana 324. stav 1. Zakona o stvarnim pravima (koja je identična u osnovnom tekstu Zakona o stvarnim pravima, kao i u članu 2. pomenutog Zakona o izmjenama i dopunama Zakona o stvarnim pravima -„Službeni glasnik Republike Srpske“ broj 95/11) kojim je izmijenjen član 324. osnovnog teksta zakona, propisano da pravo upravljanja, korišćenja ili raspolaganja na stvarima u društvenoj, odnosno državnoj svojini, stupanjem na snagu tog zakona pretvara se u pravo svojine njegovog dotadašnjeg nosioca ili njegovog pravnog sljednika, što znači da je izričito propisano da je pravni osnov za sticanje predmetnog prava svojine sam Zakon o stvarnim pravima, pa da stoga normiranjem u „osporenom stavu 2.“ izmijenjenog člana 326. prema kojem je rješenje organa uprave pravni osnov za uknjižbu prava svojine u evidenciju o nepokretnostima, dovodi se u pitanje već, ex lege, konstituisano pravo svojine, shodno čemu prvostepeno rješenje o pretvaranju tih izvedenih prava u pravo svojine može imati samo deklaratorni karakter i ne može mu se dati svojstvo konstitutivnosti. Pri tome je Ustavni sud Republike Srpske i dodao, u pogledu neustavnosti odredbe stava 2. člana 324. pomenutog Zakona o izmjenama i dopunama Zakona o stvarnim pravima, da je usljed društveno-ekonomskih promjena došlo do promjena u svojinsko - pravnim odnosima, tako da je ukinuta kategorija društvene svojine, shodno čemu su Zakonom o stvarnim pravima, u kontekstu novonastalih odnosa u toj oblasti, na cjelovit način uređeni sticanje, korišćenje, raspolaganje, zaštita, ograničenja i prestanak prava svojine, drugih stvarnih prava i državine, pa da je između ostalog pomenutim odredbama zakona regulisano pitanje pretvaranja društvene svojine, odnosno prava korišćenja, upravljanja ili raspolaganja na nepokretnosima u društvenoj odnosno državnoj svojini, u pravo svojine, pretvaranje prava na gradskom građevinskom zemljištu u pravo svojine, te i određen organ nadležan za provođenje postupka i donošenje rješenja o pretvaranju prava svojine, kao i karakter tog rješenja, koje je nesumnjivo deklaratornog karaktera.

Prema tome, kako je članom 3. Zakona o stvarnim pravima (sa izmjenama i dopunama) i propisano da svako fizičko i pravno lice može biti nosilac prava svojine i drugih stvarnih prava (stav 1) a samo je jedna vrsta prava svojine, bez obzira o kojem se nosiocu prava svojine radi (stav 2), te članom 22. istog zakona propisano da Republika, jedinica lokalne samouprave, javno preduzeće, javna ustanova i druge javne službe koji su nosioci prava svojine i javnog prava imaju kao vlasnici u pravnim odnosima isti položaj kao i drugi vlasnici, ako posebnim zakonom nije drugačije određeno, pa kako navedeno zainteresovano lice, JU „Poljoprivredna škola“ Banjaluka, u čiju korist je i izvršeno pretvaranje prava upravljanja, korišćenja i raspolaganja na predmetnom zemljištu u društvenoj odnosno državnoj svojini, u pravo svojine, ima svojstvo javne ustanove, to ni ostali prigovori tužioca nisu mogli dovesti u sumnju zakonitost osporenog akta, kojim je po sili samog Zakona o stvarnim pravima, koji je stupio na snagu dana 04.01.2009. godine, kako je to tužena pravilno i konstatovala u osporenom aktu, pretvoreno pravo upravljanja, korišćenja i raspolaganja na predmetnom zemljištu u društvenoj odnosno državnoj svojini u pravo svojine u korist tog zainteresovanog lica. Stoga, na drugačije odlučivanje ne može uticati ni pozivanje tužioca na Zakon o srednjem obrazovanju, kao i na Zakon o utvrđivanju i prenosu prava raspolaganja imovinom na jedinice lokalne samouprave, kojim je između ostalog u članu 2. propisano da sva pokretna i nepokretna imovina potrebna za izvršavanje obaveznih funkcija jedinica lokalne samouprave, a koju između ostalog čine objekti komunalne infrastrukture poslovni i drugi objekti javnih komunalnih preduzeća čiji je osnivač jedinica lokalne samouprave, odnosno objekti koji su finansirani iz budžeta jedinica lokalne samouprave ili putem samodoprinosa građana, te druga imovina koju je jedinica lokalne samouprave stekla kao pravni sljednik ustanova institucija koje su prestale da postoje, a što u konkretnom nesporno i nije slučaj jer JU „Poljoprivredna škola“, čiji pravni prednik je i bio upisan sa pravom upravljanja, korišćenja i raspolaganja na predmetnom zemljištu u društvenoj odnosno državnoj svojini, i nije prestala da postoji, da bi uopšte bili ispunjeni uslovi za primjenu te odredbe Zakona o utvrđivanju i prenosu prava raspoolaganja imovinom na jedinice lokalne samouprave, kako to i zainteresovano lice u ovom upravnom sporu pravilno ističe u odgovoru na predmetnu tužbu.

S obzirom na sve navedeno, pa kako ni drugi navodi tužioca nisu mogli dovesti do drugačije odluke u ovoj upravnoj stvari, zbog čega se na te druge navode i nije nužno posebno osvrtati, pri čemu i nije od uticaja ni pozivanje tužioca na stav izražen u presudi Vrhovnog suda Republike Srpske broj 11 0 U 010443 13 Uvp od 11.10.2015. godine a koja se i ne odnosi na istu pravno - činjeničnu situaciju (jer je u toj presudi bilo sporno činjenično stanje u pogledu upisa trajnog prava korišćenja) a takođe ni pozivanje na presudu Vrhovnog suda Republike Srpske broj 11 0 U 008527 15 Uvp 2 od 03.12.2015. godine koja se odnosila na pravilnost izvođenja dokaza o identifikaciji zemljišta, to je tužena pravilno predmetnim osporenim aktom potvrdila prvostepeno rješenje Područne jedinice Banjaluka, dajući za to valjane razloge a koje prihvata i ovaj sud, zbog čega se osporeni akt ukazuje zakonitim.

Imajući u vidu navedeno, a budući da u smislu člana 29. ZUS-a zakonitost osporenog akta sud ispituje na podlozi činjenica utvrđenih u upravnom postupku, tužba se ukazuje bez osnova, jer u postupku donošenja osporenog akta nije ostvaren ni jedan od razloga iz člana 10. ZUS-a za poništavanje osporenog akta, tako da je tužbu i valjalo odbiti kao neosnovanu, a na osnovu ovlašćenja iz člana 31. stav 1. i 2. istog zakona.“