Evropska konvencija o zaštiti ljudskih prava i osnovnih sloboda

 

Član 14a. stav 4. Zakona o unutrašnjem dugu Republike Srpske 

("Službeni glasnik Republike Srpske", br. 1/12, 28/13, 59/13 i 44/14) 

 

 

Evropska konvencija o zaštiti  

ljudskih prava i osnovnih sloboda

   

 Donošenjem Zakona o unutrašnjem dugu zakonodavac Republike Srpske u opštem interesu želi održati budžet Republike Srpske, odnosno spriječiti njegovo urušavanje, što predstavlja legitimni cilj kojim se jedino omogućava i isplata potraživanja kakvo je predmetno potraživanje tražioca izvršenja, pa odredba člana 14a. stav 4. Zakona o unutrašnjem dugu Republike predstavlja osnov koji ovlašćuje sud da u izvršnom postupku odluči na način na koji je odlučio prvostepeni sud, to jest na način što je određeno da se predmetno potraživanje tražioca izvršenja izmiruje u obimu definisanom u budžetu Republike Srpske za tu namjenu u skladu sa propisima o izvršenju budžeta za pojedinačne godine, a izmirenje cjelokupnog evidentiranog iznosa izvršiće se u periodu od najmanje 20 godina.

 

 

 

(Iz obrazloženja) 

 

 Blagovremeno izjavljenom žalbom tražilac izvršenja putem punomoćnika pobija navedeno rješenje zbog pogrešne primjene materijalnog prava, i to u onom dijelu tog rješenja kojim je odlučeno da se potraživanje tražioca izvršenja izmiruje u obimu definisanom u budžetu Republike Srpske za tu namjenu, u skladu sa propisima o izvršenju budžeta za pojedinačne godine, a izmirenje cjelokupnog evidentiranog iznosa izvršiće se u periodu od najmanje 20 godina, u skladu sa članom 14a. stav 4. Zakona o unutrašnjem dugu Republike Srpske. S tim u vezi u žalbi se navodi da je uvažavajući prigovor izvršenika sud izmijenio rok izvršenja presude za najmanje 20 godina, što je krajnje nepovoljno i neizvjesno te povjerilac ne može prihvatiti takve uslove isplate. Pravnosnažnu presudu – izvršnu ispravu ne može mijenjati sud u izvršnom postupku, već se mora strogo držati njenog sadržaja, kao što se od tražioca izvršenja traži da se strogo drži izvršne isprave u svom prijedlogu za izvršenje. U žalbi se poziva na odluku Evropskog suda za ljudska prava, broj 1218/07 od 10.11.2009. godine, tako što se ističe da je njome naloženo državi kao izvršeniku da izmiri dug kako je sadržano u presudama domaćeg suda, jer izmirenje duga na način propisan navedenim zakonom je previše štetno za povjerioce. Žalbom se predlaže ovom sudu da preinači osporeno rješenje tako što će održati na snazi rješenje o izvršenju prvostepenog suda od 24.03.2014. godine te obavezati izvršenika da tražiocu izvršenja nadoknadi troškove za sastav ove žalbe u skladu sa advokatskom tarifom.

 

 U ostavljenom roku izvršenik nije izjavio odgovor na žalbu koja mu je inače uredno dostavljena, za šta se kao dokaz zatiče odgovarajuća dostavnica u spisu prvostepenog suda.

 

 Ispitavši osporeno rješenje u onom dijelu u kome se pobija žalbom, u granicama razloga navedenih u žalbi, a pazeći po službenoj dužnosti na primjenu materijalnog prava i povrede odredaba postupka propisane zakonom, sud je odlučio kao u izreci ovog rješenja iz sljedećih razloga.

 

 S obzirom na suštinu navoda iz predmetne žalbe tražioca izvršenja, neophodno je ukazati na legitimni cilj Zakona o unutrašnjem dugu Republike Srpske („Službeni glasnik Republike Srpske“, br. 1/12, 28/13, 59/13 i 44/14). Njegova suština se svodi na to da se, između ostalog i zbog brojnih potraživanja kakvo je i potraživanje tražioca izvršenja, mora uzeti u obzir i omogućiti održivost budžeta Republike Srpske. U suprotnom, zbog brojnih ovakvih potraživanja, a u odsustvu zakona kakav je Zakon o unutrašnjem dugu Republike Srpske, došlo bi se u situaciju u kojoj bi bio urušen budžet Republike Srpske, pa bi time ne samo tražilac izvršenja već i brojni drugi pravni subjekti sa potraživanjima poput potraživanja tražioca izvršenja bili dovedeni u situaciju da ne samo da ne mogu naplatiti svoje potraživanje od izvršenika u cijelosti, već da to ne mogu učiniti ni djelimično. Prema tome, donošenjem Zakona o unutrašnjem dugu zakonodavac Republike Srpske u opštem interesu želi održati budžet Republike Srpske, odnosno spriječiti njegovo urušavanje, što predstavlja legitimni cilj kojim se jedino omogućava i isplata potraživanja kakvo je predmetno potraživanje tražioca izvršenja. Stoga se po ocjeni ovog suda takvim postupanjem ne krši ne samo pravo na imovinu tražioca izvršenja, već ni bilo koje drugo njegovo pravo propisano Evropskom konvencijom o zaštiti ljudskih prava i osnovnih sloboda.

 

Kada se ima u vidu prethodno navedeno, nije pravno osnovana žalba tražioca izvršenja. Ovo zbog toga jer je članom 14a. stav 4. Zakona o unutrašnjem dugu Republike Srpske propisano da se obaveze, u kakve spada i obaveza izvršenika prema tražiocu izvršenja, izmiruju u obimu definisanom u budžetu Republike Srpske za tu namjenu u skladu sa propisima o izvršenju budžeta za pojedinačne godine, a izmirenje cjelokupnog evidentiranog iznosa izvršiće se u periodu od najmanje 20 godina. Prema tome, ova zakonska odredba, na koju se pravilno pozvao i prvostepeni sud u osporenom rješenju, predstavlja zakonski osnov koji ovlašćuje sud da u izvršnom postupku odluči na način na koji je odlučio prvostepeni sud, to jest na način što je određeno da se predmetno potraživanje tražioca izvršenja izmiruje u obimu definisanom u budžetu Republike Srpske za tu namjenu u skladu sa propisima o izvršenju budžeta za pojedinačne godine, a izmirenje cjelokupnog evidentiranog iznosa izvršiće se u periodu od najmanje 20 godina. Usljed toga, dakle, suprotni navodi iz žalbe tražioca izvršenja nisu pravno osnovani, pa je žalbu kao neosnovanu valjalo odbiti i potvrditi rješenje prvostepenog suda, na osnovu člana 235. tačka 2) Zakona o parničnom postupku („Službeni glasnik Republike Srpske“, br. 58/03, 85/03, 74/05, 63/07, 49/09 i 61/13 – u daljem tekstu: ZPP), u vezi sa članom 21. stav 1. Zakona o izvršnom postupku („Službeni glasnik Republike Srpske“, br. 59/03, 85/03, 64/05, 118/07, 29/10, 57/12, 67/13 i 98/14).

 

  

(Rješenje Okružnog suda u Banjaluci, broj 71 0 I 140253 14 Gž od 08.06.2015. godine)

Pripremio: sudija dr Milan Blagojević