STVARNA NADLEŽNOST

Član 4. stav 1. Zakona o prekršajima Republike Srpske

 

 

Razlika između krivičnog djela ugrožavanje javnog saobraćaja i prekršaja iz Zakona o osnovama bezbjednosti saobraćaja na putevima BiH, jeste u činjenici da za postojanje krivičnog djela u saobraćajnoj nezgodi mora biti ugroženo neko drugo lice, a ne vozač vozila koji je ujedno i oštećeni ili ugrožena imovina nekog drugog lica.

 

 

 Iz obrazloženja

 

 Okrivljeni u žalbi neosnovano navodi da je, kada se imaju u vidu posljedice saobraćajne nezgode, u kojoj je zadobio teške tjelesne povrede, bilo potrebno pokrenuti krivični postupak, jer sud za prekršaje (tačnije odjeljenje Osnovnog suda), nije nadležan za odlučivanje u konkretnom slučaju.

Nadležnost koju okrivljeni u žalbi osporava, naziva se stvarna nadležnost i propisana je članom 4. Zakona o prekršajima, prema kojem su sudovi u RS nadležni da odlučuju o prekršajima koji su propisani zakonima i drugim propisima BiH, RS, gradova i opština, koji su počinjeni na teritoriji RS (istovremeno izražen i teritorijalni princip).

Tačno je da je član 410. Krivičnog zakona RS propisao da će se učesnik u saobraćaju na putevima koji se ne pridržava saobraćajnih propisa i time tako ugrozi javni saobraćaj da dovede u opasnost život ljudi ili imovinu većeg obima, pa uslijed toga kod drugoga nastupi teška tjelesna povreda ili imovinska šteta preko 3.000,00 KM, kazniti zatvorom od šest mjeseci do pet godina i iz stanja spisa proizlazi nespornim da je okrivljeni zadobio teške tjelesne povrede.

 Međutim, za postojanje krivičnog dijela mora biti ugrožen neko drugi, a isto važi i u odnosu na ugrožavanje imovine. Prema tome, ovo krivično dijelo ne postoji ukoliko je nepridržavanjem saobraćajnih propisa učinilac ugrozio vlastiti život ili je oštetio svoju vlastitu imovinu, a upravo o tome se radi u konkretnom slučaju.

  

(Rješenje Okružnog suda u Banjoj Luci broj: 011-Pžp-07-000 873 od 24.10.2008. godine)