NIŠTAVOST UPRAVNOG AKTA

 

Član 252 stav 1 tačka 3 u vezi sa članom 226 Zakona o opštem upravnom postupku (“Službeni glasnik Republike Srpske” broj 13/02 i 87/07) i članom 30 Zakona o upravnim sporovima

("Službeni glasnik Republike Srpske" broj 109/05)

 

 

Ništavim se oglašava rješenje čije izvršenje nije moguće, a na ništavost, kao težu vrstu nezakonitosti upravnog akta, po službenoj dužnosti paze kako drugostepeni organ u žalbenom postupku, tako i sudovi u postupku upravnog spora.

 

 

 Iz obrazloženja

 

            Osporenim aktom tuženog odbija se kao neosnovana žalba tužioca izjavljena protiv rješenja republičkog inspektora za zaštitu od požara Republičke uprave za inspekcijske poslove, Odjeljenje B. L. broj 26.2.13/215-1500-1/08 od 13.03.2008. godine kojim se tačkom 1 dispozitiva tužiocu zabranjuje da se bavi prometom zapaljivih tečnosti na rekonstruisanom dijelu benzinske stanice dok se ne otklone utvrđeni nedostaci propisani zakonom i ne obezbijede uslovi propisani tehničkim normativima. Tačkom 2 dispozitiva riješeno je da žalba ne odlaže izvršenje rješenja.

Tužilac u tužbi ističe da je benzinska stanica kojoj je zabranjen rad sagrađena još 1969. godine, što je potvrđeno i uvjerenjem Republičke uprave za geodetske i imovinsko pravne poslove, Područna jedinica L. broj 21.26/952 484/08 od 28.01.2008. godine, te dodaje da za objekte sagrađene 1969. godine nisu morali imati ni upotrebnu ni građevinsku dozvolu, a pored toga Administrativna služba opštine L. je rješenjem broj 04-173 16/08 od 06.02.2008. godine utvrdila da je ispunio propisane zakonske uslove u pogledu tehničke opremljenosti, kao i druge propisane uslove za obavljanje trgovine gorivom. Nadalje, ističe dispozitiv osporenog akta ne sadrži sve elemente propisane Zakonom o opštem upravnom postupku (''Službeni glasnik Republike Srpske'' broj 13/02, u daljem tekstu: ZOUP) niti je jasan i potpun, odnosno isti je sastavljen suprotno članu 196 ZOUP-a. Dodaje, da tužena iz zapisnika inspektora zaključuje da za rekonstruciju predmetne benzinske pumpe nije izdato propisano odobrenje pri čemu nije utvrđivana činjenica niti imaju dokazi da je rekonstrukcija i izvršena, pa nije jasno kako i na koji način je tužena utvrdila kada, u kom mjestu, te koji dio i u kom obimu je benzinska stanica bila podvrgnuta rekonstrukciji. Naglašava, da zbog nezakonite odluke tuženog trpi veoma veliku štetu koja se mjeri velikim novčanim iznosima. Predlaže da se tužba uvaži i osporeni akt poništi ili da sud sam riješi predmetnu upravnu stvar na način što će poništiti oba nezakonita akta tuženog.

            Sud je razmatrajući tužbu i osporeni akt po odredbama člana 30 Zakona o upravnim sporovima ("Službeni glasnik Republike Srpske" broj 109/05 - u daljem tekstu: ZUS), zatim odgovor tuženog na tužbu, kao i cjelokupne spise predmetne upravne stvari, tužbu uvažio i poništio osporeni akt iz sljedećih razloga:

            Na osnovu činjeničnog stanja republički inspektor za zaštitu od požara donio rješenje od 13.03.2008. godine kojim se tačkom 1 dispozitiva zabranjuje tužiocu da se bavi prometom zapaljivih tečnosti na rekonstruisanom dijelu benzinske stanice ''dok se ne otklone utvrđeni nedostaci propisani zakonom'' i ne obezbijede ''uslovi propisani tehničkim normativima''. Tačkom 2 dispozitiva riješeno je da žalba ne odlaže izvršenje rješenja.

            U obrazloženju se navodi da je u postupku inspekcijskog nadzora utvrđeno i u navedenom zapisniku od 10.03.2008. godine konstatovano da tužilac u rekonstruisanom dijelu benzinske stanice, vrši promet zapaljivih tečnosti a nije pribavio saglasnost na lokaciju, što je suprotno odredbama člana 62 Zakona o prometu eksplozivnih materija i zapaljivih tečnosti i gasova (''Službeni glasnik Republike Srpske'' broj 16/96, 110/03, 67/05 i 1/08); da tužilac za rekonstruisani dio benzinske stanice nije pribavio saglasnost na tehničku dokumentaciju, što je suprotno odredbama člana 16 Zakona o zaštiti od požara (''Službeni glasnik Republike Srpske'' broj 16/95, 16/02 i 2/05), a u vezi sa članom 62 i 64 Zakona o prometu eksplozivnih materija i zapaljivih tečnosti i gasova; da tužilac za rekonstruisani dio benzinske pumpe nije pribavio saglasnost na sprovedene mjere zaštite od požara predviđene u tehničkoj dokumentaciji što nije u skladu sa odredbama člana 20 Zakona o zaštiti od požara, a u vezi sa članom 65 Zakona o prometu eksplozivnih materija i zapaljivih tečnosti i gasova; da tužilac ne posjeduje: plan zaštite od požara u skladu sa članom 10 Zakona o zaštiti od požara, opšti akt o sprovođenju i unapređenju zaštite od požara i nije odredio odgovorno lice za sprovođenje mjera zaštite od požara propisano članom 28 istog zakona, dokumentaciju o mjerenju ispravnosti i funkcionalnosti električnih i gromobranskih instalacija saglasno članu 21 navedenog zakona, opremu za gašenje početnih požara (ručne prenosne aparate) u skladu sa članom 26 Zakona o zaštiti od požara, te da nije izvršio stručno osposobljavanje 4 radnika za rukovanje zapaljivim tečnostima u prometu, što je suprotno odredbama člana 7 Zakona o prometu eksplozivnih materija i zapaljivh tečnosti i gasova. Pozivajući se na odredbu člana 75 stav 1 tačka 2 i član 75 stav 4 Zakona o prometu eksplozivnih materija i zapaljivih tečnosti i gasova republički inspektor za zaštitu od požara odlučio je kao u dispozitivu.

Osporenim aktom odbijena je žalba tužioca izjavljena protiv navedenog prvostepenog rješenja i pravno osnaženo dispozitivno određenje iz prvostepenog rješenja.

Međutim, po ocjeni ovog suda dispozitivno određenje prvostepenog rješenja kojim se zabranjuje tužiocu da se bavi prometom zapaljivih tečnosti na rekonstruisanom dijelu benzinske stanice dok se ne otklone ''utvrđeni nedostaci propisani zakonom'' i ne obezbijede uslovi ''propisani tehničkim normativima'' nije određeno i dovoljno jasno u smislu člana 196 stav 1 Zakona o opštem upravnom postupku (“Službeni glasnik Republike Srpske” broj 13/02 i 87/07, u daljem tekstu: ZOUP), kako to i tužilac osnovano ističe u tužbi, da bi se iz njega nedvosmisleno vidjelo koje su to tačno obaveze po vrsti i obimu koja se nameću stranci. Nadalje, nije označeno ni koji su to tačno utvrđeni nedostaci propisani zakonom koje tužilac treba da otkloni i koje to uslove koji su propisani tehničkim normativima treba da obezbijedi da bi se mogao baviti prometom zapaljivih tečnosti na spornom dijelu benzinske stanice, dok se u obrazloženju samo navodi koji su to nedostaci utvrđeni u postupku inspekcijskog nadzora i konstatovani na zapisnik broj 26.2.13/215-PS-11/08 od 10.03.2008. godine, pri čemu nije precizirano koje od utvrđenih nedostataka je u konkretnom slučaju tužilac dužan da otkloni, da li sve nedostatke utvrđene i konstatovane na navedenim zapisniku ili samo neke od njih, niti je tužiocu uopšte naloženo otklanjanje nedostataka.

Dakle, rješenje mora da sadrži potpun i jasan dispozitiv, a nedostatak takvog dispozitiva ne može biti zamijenjen obrazloženjem rješenja makar ono pokazivalo kakav dispozitiv može da proistekne iz obrazloženja. Iz tog razloga navedeno rješenje se ne može ni izvršavati, a rješenje čije izvršenje nije moguće, ništavo je u smislu člana 252 ZOUP-a. Na ništavost, kao težu vrstu nezakonitosti upravnog akta, pazi se po službenoj dužnosti, a na takvu pažnju obavezani su, kako drugostepeni organ u žalbenom postupku u smislu člana 226 ZOUP-a, tako i sudovi u postupku upravnog spora u smislu člana 30 stav 2 ZUS-a. Međutim, kako je po ocjeni ovog suda tuženi tu svoju obavezu propustio zbog čega je i pogrešno utvrdio da je prvostepeno rješenje ispravno, to je donošenjem osporenog akta ostvaren osnov iz člana 10 tačka 1 ZUS-a za uvažavanje tužbe i poništenje osporenog akta na osnovu ovlašćenja iz člana 31 stav 1 i 2 istog zakona. 

 

(Presuda Okružnog suda u Banjoj Luci broj: 011-0-U-08-000534 od 23.9.2008. godine